This blog is dedicated to my wife-

RAJSHREE

दृष्टी

तुझ्या निमित्ताने मी माझ्याकडे पाहतो

मला दिसतात असंख्य बदलत्या प्रतिमा

नवनवीन नाती,नवे मैत्र,

आयुष्यातली अगणित गणितं,अनंत प्रेम,

स्वानुभवाचे खाचखळगे, अनुबंधाची दृढता


तुझ्या निमित्ताने मी माझ्याकडे पाहतो-

अनुभवतो अकाशभर आनंद ,नदीभर तहान,

समुद्रभर द्वैताचे अश्रू, फ़ुलांची कोमलता,

तर कधी हि~य़ाची कठिणता,

सोन्याची चकाकी, मोत्याचे सौंदर्य


तुझ्या निमित्ताने मी माझ्याकडे पाहतो-

जाणवते प्रदिर्घ स्वातंत्र्य, मुठभर तत्वे,

विचारांची देवाणघेवाण, प्रगल्भतेची प्रमेये,

अविचाराची मोडतोड,भांडणातला तह,

उल्हासातला साधेपणा,मनाची उदारता


तुझ्या निमित्ताने मी माझ्याकडे पाहतो-

पक्षांचा कोलाहल,पृथ्वीची उलाढाल,

वा~याची थंड झुळूक,झ~याची शुदधता,

प्राण्यांचा सौहार्द,तलावाची आत्मसंतुष्टता

नेमकेपणातील हिंमत,जीवनाचे संगीत,

जन्मभूमीच्या मूठभर मातीचा अखंड लौकीक

तुझ्याच निमित्ताने मी माझ्याकडे पाहतो-

नि जाणतो माझा विस्तार

नव्याच दृष्टीने शांतवत.......



निर्मिती

कधी कविता माझ्याकडे येते

आपसूक येणा~या श्रावणसरींगत

तर कधी स्वाधीन मृदगंधाप्रमाणे उधळत

नि उजळून टाकते ओसाड मनाचे उंबरठे

लख्ख प्रकाशकिरणांगत


कधी कविता माझ्याकडे येते

मनोमय लकेरींच्या प्रसन्न आचरणागत

तर कधी उफाळत्या सागरलाटांच्या आव्हानाप्रमाणे

नि व्यापून टाकते माझ्या व्यक्तित्वाला

जसे आकाश धरेला


कधी कविता माझ्याकडे येते

नाचत थिरकत गिरक्या घेत

तर कधी प्रखर उन्हातील सावलीगत

किंवा प्राण ओतते काजळलेल्या जीवनज्योतीत

जसे पूर्ण चंद्र ओततो अमृत आसमंतात


"प्रिये" कधी हीच कविता

तुझ्यागत ंमाझ्याकडे येते

जीवनविनाशी वादळ बनून

नि उखडून टाकते सर्व निर्मिलेल्या

कलाकृती क्षणार्धात



देवून जाते उरलेले निर्गुणी श्वास-

आठवणी जपण्यासाठी

कोण जाणे माझ्यापुरती

ती नकळत एक प्रगल्भ सुरुवात असू शकते

बावनकशी सोनसळी कवितेच्या निर्मितेची



अपार आनंद

सगळीकडे भारलेला अपार आनंद

न थांबवता येईल असा

त्यातच उत्कटतेनं तुटलेल्या चौकटी

प्रगाढ निरवतेत सामावणा~या


मी उन्मुक्तपणे विहरतो

विचारांच्या विश्वापलिकडे

प्रकटतात अचानकच काही मुक्त ओळी

कवितांच्या माझ्या ओठांवर


मी शोधतो ओळींच्या

रुढ अर्थापलिकडला अर्थ

नाकारतो नियमांच्या कुबड्या,

नि प्रेमापलिकडल्या स्वयंपूर्ण रिक्तपणात

स्वत:ला झोकुन देतो


व्यक्ती म्हणून जगण्यापेक्षा

निर्गुणतेतले पैलू आकर्षतात मला

सर्व जाणल्या जावू शकणा~या गोष्टी

बंधनाला कारणीभूत ठरतात हे जाणतो मी

नि सत्याची प्रकाशवाट चोखळतो


मला माहित आहे

येथे काहीच कोणासाठी थांबत नाही

मागे काही उरत नाही

तरीही कवितेची अस्फ़ुट अर्धवट ओळ

अचानक ओठांवर रेंगाळते


आणि जाणवतो सगळीकडे

भारलेला अपार आनंद

न थांबवता येईल असा



तुला माहित नसेल हे...


मी मनाचे कप्पे

बंद करुन ठेवले आहेत

त्यातील अवकाश फक्त

तुझ्याच आठवणींनी व्यापला आहे

तुला माहित नसेल हे


प्रत्येक येणारा श्वास

शरीरभर पसरतो तेव्हा

तो तुझेच गाणे गात असतो

तुला माहित नसेल हे


तुझ्याच विचारात रमत असताना

लवणारी पापणी सुद्धा

सतत तुझेच चिंतन करते

तुला माहित नसेल हे


माझ्या शरीरावरील प्रत्येक पेशी

तुला बघताच झंकारुन उठते

नि डोळ्यातून सूर्यकिरणे पाझरू लागतात

त्यानेच संपूर्ण विश्व प्रकाशमान होते

तुला माहित नसेल हे


तुझे नसणे जेव्हा अश्रूंचा

पूर होवून समुद्र बनते

तेव्हा किना~यावर आदळणा~या लाटा

सतत तुझेच नामस्मरण करतात

तुला माहित नसेल हे


जेव्हा तु खळाळून हसतेस

नि माझे कान तो नाद प्राशन करतात

तेव्हा पक्षांचा कोलाहल सर्वदूर पसरतो

आणि झाडांची सळसळ आसमंतात विरते


हे सारे मी अनुभवतो तर्कापलिकडले

पण तुला माहित नसेल हे...

वस्त्रे


जशी वस्त्रे बदलावी कैकदा

तशी बदलतात घट्ट नातीही


अर्थ काही केल्या लावता येत नाहीत

काही अर्थपूर्ण घटनांच्या तपशिलांचा


उमजते अचानकच की पिंपळपानालाही

जाळीदार बनण्यासाठी

झाडापासून विलग व्हावं लागतंच ना

तसाच आपल्या आयुष्याच्या

पिंपळपानाचा प्रवास असावा कदाचित


तुझ्यामुळेच घडलोय मी

हे नाकारणार नाहीच कधी

तसेच तू माझ्यावरचा

अधिकार सोडून दिला आहेस कधीचाच


मी मात्र बुडालोय

त्या जुन्या भासमान सत्याच्या भोव~यात

या भ्रमात की कालचक्र उलटे फिरेल

नि आपण भेटू नवीन उल्हासाने


विणताना नात्याचा गोफ घट्ट विणेचा -

उरतातच काही नाती

जी आपल्या आत्म्याच्या पटलावर ठसतात

नि सोबत करतात जन्मानुजन्मे

एका शरीरानंतर दुस~या शरीराचे

वस्त्र बदलत युगान्तापर्यंत...

 

शोध

मोजता येतात तारखा

पण थांबवता येत नाही

काळाचा उसळता प्रवाह


शोधता येतात चेहरे आपल्यांचे गर्दीत

पण कळत नाही कधीच

आपल्यांचे आपले न होता गर्दीत मिसळणे


सागरात ओंडके एकत्र येतात

नि काही काळानंतर कायमचे विलग होतात

तसेच आपलेही एकत्र येणे आणि दुरावणे असेल कदाचित


किती तो खटाटोप आपले काही असण्या

अथवा काही नसण्या बद्दलचा

हे विसरुन की आहेत मोजकेच श्वास प्रत्येकाला

उरी आपापली सुख-दुःखं बाळगत


जगरहाटी थांबत नाही कोणासाठीच

तीळ तीळ जीव तुटत राह्तो आपला

श्वास-उश्वासाची साखळी विस्तारत जाते

आणि बंदिस्त शरीरात आपण आपल्या

आठवणी घोळवत राहतो अनाहूतपणे सतत एकटेच


आयुष्याचा थांग लागणे अवघड....

जशी वा~याची मंद झुळूक

मुठीत पकडण्याचा प्रयत्न करावा

आणि स्वतःच स्वतःची पाठ थोपटावी

अथवा प्रेमाच्या अनंत आयामांना

आपल्या बुद्धिच्या चौकटीत

बंदिस्त करण्याची गुस्ताखी करावी


नि हे सगळं जाणतो मी म्हणत

क्षणोक्षणी पुन्हा पुन्हा सतत

तुला विसरण्याचा प्रयत्न करावा

आणि आपसूकच शोध चालू करावा

स्वतःचाच नव्याने

तुझ्या आठवणींच्या प्रकाशात...



तुझा मार्ग


तुला माझ्यासोबत चलायचे आहे का?

अनेक रस्ते मोकळे असतात चालण्यापूर्वी


पण एकदा पाऊल पुढे टाकल्यावर

पुन्हा मागे फिरता येत नाही

सोबत करतात फ़क्त आठवणी


तुझ्या बरोबरचा कोणताही मार्ग

चालायची माझी तयारी आहे-

काटेरी असो किंवा राजमार्ग

माझ्या काहीही अटी नाहीत

या पूर्वीही माझे पाय रक्ताळून बरे झालेत


फुलांनाही कोमेजावं लागतं कधी न कधी

हे काय ठाऊक नाही तुला?

तसेच आपलेही श्वास थोडकेच ना?

आजचं मरण उद्यावर एवढेच

ते तरी सुसह्य करुया ना


प्रकाश अस्तित्वात आहे म्हणजेच

अंधाराचे न असणे होय

तसेच प्रेमाचे अस्तित्व असणे म्हणजेच

दुःखाचे न असणे होय


म्हणून आजच ठरव "तुझा मार्ग"

"माझ्यासकट" वा" माझ्याविना"


ओळख

मी स्तब्ध होतो क्षणभर

ऋतू बदलतो आपली कूस

प्रत्येक क्षण तुझी आराधना करतो

निसर्गाचा पट उलगडत जातो


तू सामोरी येतेस

अर्थगर्भ जाणिवा विसावतात

मनातील घालमेल संपते

आणि अचानकच आभाळ निरभ्र होते


तू तर काहीच बोलत नाहीस

पण तरीही बरेच काही बोलून जातेस

मी तुझ्या गूढ वागण्याचा अर्थ लावतो

पण हाती काहीच लागत नाही


जेव्हा तू बोलतेस तसे वाटत राहते

अजून खूप काही बोलायचे राहीलेच आहे

समाधान कशानेच वाटत नाही

तहान काही केल्या मिटत नाही


जेव्हा तू दुरावतेस तेव्हा असे वाटते

की तू सोबतच आहेस

पण तू माझी काळजी बिल्कुल करु नकोस

तुझी अनुपस्थिती आणि माझा एकटेपणा

यांची ओळख अगदी जुनी आहे...


कोण जाणे...


बासरीचा सुरेल आवाज

मी साठवतो ह्र्दयाच्या गाभ्यात

आणि दूर क्षितीजावर

झिळमिळतो संधिप्रकाश


रात्र उमलते

चांदण्यांच्या फुलांची उधळण करते

आकाश उजळते

त्यांच्या किणकिणीने


सारी पृथ्वी लोप पावते

काळाचे गतिमान चक्र विसावते

मुसळधार पाऊस धुवून काढतो झाडं

जी डवरतात काळोखात मूकपणे


नदी दुथडी भरून

नागमोडी वळणांतून मार्गस्थ होते

नि पाणी जमिनीला सुपिक बनवते

पुढे पुढे जात राहते


या भिनलेल्या आसमंतात

मी ही अचानक लुप्त होतो

का कोण जाणे मग मला कसचीच आठवण नाही बोचत

-अगदी तुझी सुद्धा



स्वतंत्रतेची किंमत


सर्व नियम सहज ओलांडून

मी तुझ्यापाशी आलो

स्वतंत्रतेच्या महान तत्वाची

ओळख अधरपणे झाली मला


सर्वव्यापी प्रेमानं

मला असे काही लपेटलं

की मला जाणवला

माझाच विस्तार कक्षांपलिकडचा

अव्याहतपणे होत जाणारा


माझा स्वयंपूर्णतेनं

अल्हाद निर्मिला कधी तू

हे कळालंच नाही मला

कधी तुला काही द्यावे म्हटलं

तर तू अगदी निरिच्छ आभाळासारखी


माझे दोन्ही हात

तुला काहीही देण्यासाठी

फारच लहान पडताहेत

त्यातच तू एकटीच

अनाकलनीय मार्गावरुन जावू इच्छितेस


तुला थांबवण्याचे बल क्षीण होतेय

माझ्यापासून दूर तू पावले टाकत

पाठमोरी चालते आहेस कायमची

नि मार्ग,दिशा यांचा कोलाहल

माझ्या मनात दाटतो आहे

उच्चारलेले शब्द ओठातच आडकताहेत


माझ्यापुढे आहे अनंताचा

प्रवास तुझ्याविना

पण हीच का आहे

आपल्याला मोजावी लागलेली

स्वतंत्रतेची किंमत?


पाठमोरा


कित्येक वर्षांनंतर आज तू अशी समोर उभी

काळ खूप मागे सरलाय

तरीही जुन्या आठवणी अगदी

ताज्या नि ठळक वाटतात मला

जणू सगळं काही कालच घडलंय


खूप काही शिकावं लागलंय

तुझ्याकडून नकळत मला

पण नाही शिकू शकलो

उत्कटतेनं जगलेल्या गोष्टी सहजतेनं विसरणं तुझ्यागत

नि तुझ्या त्या खोट्या शपथा, ती स्वप्नं


वाटले तू काही तर शिकशील माझ्याकडून

ते निःस्वार्थ प्रेम- निरपेक्ष,

ते निसटत्या क्षणांवर जीव ओवाळून टाकणं अकारण,

कधी तुझ्या आठवणीच इतक्या जवळच्या

की तू ही त्यांच्याहून दूर असावीस कदाचित


पण आता तू डोळ्यातले अश्रू

नि मनातला कल्लोळ बनून राहीलीस

भावनांचा बांध फूटू नये म्हणून

मी आटोकाट प्रयत्न करतोय स्वतःवर ताबा ठेवण्याचा

त्यातच तू अचानकच समोर उभी

पाठमोरा उभा राहू दे मला

मला पुन्हा उद्ध्वस्त व्हायचं नाहीये!!!

I sing a song….

I sit quietly with my eyes closed,
The storm in my mind,
Again an old musical-chords of life are struck,
Time is cruel which ends everything,

Swiftly the thought-wagons,

Run fast into my mind,

I move on the voyage of those moments,

Which I have shared with you.

Starts to uproar terribly,

Tranquility vanishes instantaneously,

In the nostalgic whirlpool,

Still I cannot forget that golden era.

All existence is fully-drenched with,

The richness of your friendship,

I remain awe-struck with,

the past winter’s celebrations.

Yet just shared pastime with you,

Gleams like a – “dew on time’s body”

Which heals me absolutely;

Alas! I sing a song-but in your absence.

Fragrance

My Love-

You are the river that is moving like sovereign serpent 

You are an expanding heaven-crossing human precincts

You are multiplying melody of life’s everlasting music

You are invincible fortitude with lioness’s heart

You are an archetype of love like big oasis in dessert

You are an ingenious embodiment of omniscient Goddess

You are frolicsome manifestation like inchoate playful child

You are streak of light in endless darkness with the ageless Time

You are direction to spirited path of living beings like moon that lights at midnight  

You are ubiquitous breeze moving into sky-dome

You embrace all the creations into formlessness

Our love spreads its fragrance readily into each cell of Earth-body